زرافه نامه

یادداشت‌های یک عدد زرافه

زرافه نامه

یادداشت‌های یک عدد زرافه

زرافه نامه

سر به سر درخت میگذارد
و گردن دراز میکند
زرافه
با پیژامه ی خال خال نارنجی!

(علی کمالی)

آخرین افاضات

روضه‌ی مصور

جمعه, ۱۸ آبان ۱۳۹۷، ۰۸:۲۷ ب.ظ


خدا را شکر امسال قسمت شد و در پیاده‌روی اربعین شرکت کردیم.

دو زوج بودیم. من و بانو به همراه دوستش و همسرش. من با آن‌هایی که می‌گویند پیاده‌روی اربعین جای خانم‌ها نیست مخالفم. مسلما همراهی با یک خانم در طول مسیر سختی‌های خاص خودش را دارد اما نمی‌شود گفت این سختی‌ها بد است یا نباید باشد. اتفاقا خوب است. بعضی چیزها را برای انسان ملموس‌تر می‌کند. به هرحال خانم‌ها تاب و توان کم‌تری از لحاظ جسمی دارند و این طبیعی است.

وقتی کم‌کم پاها شروع کند به تاول زدن، درد پا باعث شود خانم‌ها لنگ لنگان راه بروند و در عین حال در آن گرما مراقب حجاب‌شان هم باشند، همه‌ی این‌ها باعث می‌شود که برخی چیزها برای ماهایی که با همسرانمان آمده بودیم ملموس‌تر شود.

یکی از بچه‌ها بود وقتی در مورد اینکه ما الان داریم در قدمگاه اهل بیت امام حسین علیه‌السلام قدم می‌گذاریم حرف می‌زدیم می‌گفت روضه‌ی مصور نخوان! بی‌خبر از اینکه هر قدمی که ما در کنار همسرانمان بر می‌داشتیم خودش یک روضه‌ی مصور بود...

  • زرافه

فرمانده‌م میشی؟!

سه شنبه, ۱۸ ارديبهشت ۱۳۹۷، ۱۰:۳۳ ق.ظ

دیدن مستند مسابقه «فرمانده» سر حالم می‌آورد. وقتی یک تعداد جوان داش مشتی - که اکثرا همسن و سال یا حتی کوچکتر از من هستند - را می‌بینم که با شور و حرارت و انگیزه برای رسیدن به هدف‌شان می‌جنگند، هیجانی در درونم شکل می‌گیرد. انسان بعضی وقت‌ها ممکن است دچار رخوت شود. نوعی سکون؛ نوعی راضی شدن به وضعٍ موجود. اما وقتی افرادی را می‌بینی یا می‌خوانی که برای بالا رفتن و بهتر شدن تمام انرژی خود را می‌گذارند و حرکت می‌کنند، سر ذوق می‌آیی و بیدار می‌شوی.

مسابقه «فرمانده» داستان ده جوان پر انرژی است که از بین هزار نفری که ثبت نام کرده‌اند، پس از گذراندن آزمون‌های مختلف انتخاب شده، هفته‌ها در کنار هم زندگی کرده‌ و تحت آموزش قرار گرفته‌اند. و حالا در هر قسمت، پس از رقابت در میدان‌های هیجان‌انگیز مختلف، یکی از آن‌ها حذف می‌شود. برایم جالب است که وقتی یکی از بچه‌ها حذف می‌شوند، افراد دیگر در عین اینکه نفس راحتی می‌کشند، از اینکه یکی از دوستانشان - که هفته‌ها باهم زندگی کرده‌اند - از جمع‌شان می‌رود، عمیقا ناراحت می‌شوند.

جوانی زمان هیجان‌انگیزی است. ما جوان‌ها - اکثرا - همیشه حسرت گذشته را می‌خوریم و افسوس لحظه‌های از دست رفته را داریم. غافل از اینکه زمان در حال سپری شدن است و عملکر امروز ما، می‌تواند به مراتب بهتر از گذشته باشد.


پ.ن: مسابقه فرمانده پنجشنبه شبها از شبکه افق پخش میشه.

  • زرافه

4 آذر 96

شنبه, ۴ آذر ۱۳۹۶، ۱۰:۵۶ ق.ظ


«هیچ‌گاه نومید نشو. اگر همه‌ی درها هم به رویت بسته شوند، سرانجام او کوره‌راهی مخفی را که از چشم همه پنهان مانده، به رویت باز می‌کند. حنی اگر هم‌اکنون قادر به دیدنش نباشی، بدان که در پس گذرگاه‌های دشوار باغ‌های بهشتی قرار دارد. شکر کن! پس از رسیدن به خواسته‌ات شکر کردن آسان است. صوفی آن است که حتی وقتی خواسته‌اش محقق نشده، شکر گوید.»


ملت عشق

نوشته الیف شافاک / ترجمه ارسلان فصیحی

صفحه 117

  • زرافه

۳ آذر ۹۶

جمعه, ۳ آذر ۱۳۹۶، ۰۴:۵۲ ب.ظ


بعد از «کفش باز» بلافاصله خواندن کتاب «ملت عشق» را شروع کردم. اثر نویسنده ترک خانم الیف شافاک که نشر ققنوس با ترجمه روان ارسلان فصیحی چاپ کرده است. کتابی پر فروش در بازار ایران و جهان. کتاب بسی دلچسب است و از خواندن آن لذت می‌برم. اگر آن را نخوانده‌اید مسلما می‌تواند جزو بهترین گزینه‌ها باشد.



«درست است که خدا را با گشتن نمی‌توان پیدا کرد اما خدا را فقط کسانی پیدا می‌کنند که به دنبالش می‌گردند.» صفحه ۸۱

  • زرافه

29 آبان 96

دوشنبه, ۲۹ آبان ۱۳۹۶، ۰۹:۱۹ ب.ظ

پس از مدتها کتاب «کفش باز» را تمام کردم. کتاب روایتی است خودنوشت از زندگی فیل نایت موسس شرکت نایکی. شاید شرکت نایکی را بتوان از نمادهای پیشرفت دانست. شرکتی که با همت و تلاش یک جوان بیست و چند ساله تاسیس می‌شود. شرکتی محقر با انواع و اقسام مشکلات گوناگون. آن هم در زمانی که آدیداس و پوما غول‌های صنعت کفش های ورزشی بوده اند و رسیدن به آن‌ها شاید جزو خیالات شیرین!
اما روند کار در نهایت به جایی می‌رسد که هم‌اکنون، نایکی از آن اسم‌های غول‌آسا پیشی گرفته است.

نسخه‌ای که من خواندم توسط شورش بشیری ترجمه و انتشارات خوش آتیه‌ی «میلکان» آن را چاپ کرده است. در واقع اولین چاپی که از این کتاب روانه‌ی بازار شد این نسخه بود. ترجمه در کل بد نبود اما بعضی جاها متن مبهم نشان می‌داد. ترجمه‌های دیگر را ندیده‌ام.

کتاب ارزش خواندن را دارد. خواندن زندگی کسی که در زندگی‌اش از تلاش و ریسک ترس نداشته و مزد آن را هم گرفته همیشه جذاب است.

  • زرافه

24 آبان 96

چهارشنبه, ۲۴ آبان ۱۳۹۶، ۰۷:۴۳ ب.ظ

اربعین تمام شد و ما جا ماندیم. حقیقتی تلخ که باید آن را بپذیریم و قبولش کنیم.
جا برای غصه خوردن نیست. وقتی نمانده. تا چشم به هم بزنیم باز سیاهپوش‌ها شروع می‌شود. باز روضه خوانی پدربزرگ شروع می‌شود. باز صدای یا حسین بلند می‌شود و باز مداحی‌های دلنشین حاج محمود‌ آغاز.
وقتی برای غصه خوردن نیست. باید از الان شروع کرد. از الان برنامه ریخت. من میخواهم اربعین سال بعد حتما کربلا باشم. بانو می‌گوید خواستن توانستن است. راست می‌گوید.

زمان کم است و وقتی نمانده. باید از همین الان بار سفر را بست.

  • زرافه

7 آبان 96

يكشنبه, ۷ آبان ۱۳۹۶، ۰۸:۱۷ ب.ظ
نقل است که در قیامت گروهی هستند که وزن اعمالشان سبک است. اعمال زیادی انجام داده اما وزنی ندارد. مثل پنبه. پر از حجم و پر از خالی.
پرسیدند این گروه چه کسانی هستند؟
جواب دادند کسانی که ظاهرشان با باطنشان باهم نخواند. باهم یکی نباشد.
  • زرافه

27 مهر 96

پنجشنبه, ۲۷ مهر ۱۳۹۶، ۰۹:۴۸ ب.ظ
شاید هیچوقت این‌قدر مشتاق رسیدن جمعه نبوده‌ام. این روزها فشار کاری بالایی را تجربه کرده‌ام و دلم یک روز تعطیل می‌خواهد. یک روز تعطیل در کنار بانو.
البته فردا روز هیجان‌انگیزی است. روزِ قبل از شروعِ روضه‌خوانیِ سالانه‌ی پدربزرگِ مرحوم. باید به خانه پدربزرگ بروم. و بعد آستین‌ها را بالا بزنیم، کتیبه‌ها را نصب کنیم، سیاه‌پوش کنیم، فرش‌ها را از زیرزمین بالا بیاوریم و همه - همه‌ی ما پسرعموها، عموها و افرادی که مشغولند - گاهی نیم نگاهی به عکس پدربزرگ بیندازیم که هنوز دارد با طراوت نگاهمان می‌کند.
فردا روز هیجان انگیزی است. اول صبح باید به خانه پدربزرگ بروم.
  • زرافه

22 مهر 96

شنبه, ۲۲ مهر ۱۳۹۶، ۰۲:۴۸ ب.ظ
اصلا در باب اینکه انسان باید چقدر به کسانی که درخواست پول دارند و اصطلاحا «گدا» هستند کمک کند،‌ هنوز خودم هم به نتیجه‌ای نرسیده‌ام. یا اینکه چگونه باید رفتار کرد که گداپروری نشود. درست است که می‌گویند نباید سائل را رد کرد، اما چه دلیلی دارد که وقتی می‌بینی جوان سرحال و قبراقی آمده و گدایی می‌کند، آیا باید بازهم ۵۰۰ تومان مثلا بیندازی جلویش؟ که برود از ۱۰۰ نفر دیگر هم ۵۰۰ تومان بگیرد و «گدا» بار بیاید؟ این با کجای عقل جور در می‌آید؟
یا چرا وقتی می‌دانی که این چهارتا زنی که سر چهارراه ایستاده‌اند و هرکدامشان یک بچه هم بغل زده‌ و به خاطر «شیر بچه» گدایی می‌کنند، آخر شب یک الدنگی می‌آید و تمام پولهایشان را جمع می‌کند و اندازه بخور و نمیر به آن‌ها می‌دهد، باز هم باید سائل را رد نکنی؟! این تیپ دلسوزی‌ها به نظرم بیشتر از دینداری، نوعی جهالت است.

غرض از این مقدمه اتفاق بامزه‌ی امروز صبح بود! برقکار آمده بود کتابفروشی و بالای نردبان مشغول کارهای فنی بود. دختری که لباس‌های محلی پوشیده و تقریبا ۲۳-۲۴ ساله به نظر می‌رسید، وارد مغازه شد و با همان لحنِ آشنای ملتمسانه درخواست کمک می‌کرد. نگاهش که کردم فهمیدم مثل همان‌هایی است که اخیرا در این خیابان زیاد شده‌اند و هرروز دانه دانه مغازه‌ها را گز می‌کنند. محلش ندادم و مشغول مرتب کردن کتابها شدم. دختر جلوتر آمد و باز حرفش را تکرار کرد. گفتم برو خانم چیزی نداریم. گفت: خدا خوشگلیت رو برات نگه داره! خنده‌م گرفته بود ولی محلش ندادم. دختر که دید آبی از من گرم نمیشه، به ظرف برقکار رفت و از او درخواست کمک کرد. برقکار هم یک کلمه گفت: برو! دختر هم نه گذاشت و نه برداشت گفت: ایشالا از نردبون بخوری زمین ضربه مغزی شی! و رفت.
من ماندم و برقکار و چشم‌هامان که داشتیم به هم نگاه می‌کردیم و لب‌های برقکار که داشت ریز ریز تکان می‌خورد و بعید می‌دانم کلمات قشنگی از آن خارج می‌شد!
  • زرافه

19 مهر 96

چهارشنبه, ۱۹ مهر ۱۳۹۶، ۰۸:۵۴ ب.ظ

انگار همه چیز برایمان عادی شده. شنیدن خبر سکته جوان زیر بیست سال عادی شده. شنیدن خبر فوت دوست همسرم که تازه یک ماه بود عقد کرده بود، عادی شده. شنیدن خبر اینکه نگهبان مرکز تفریحی یکی از نزدیکان در عرض چند روز خودش و سه پسرش در بیمارستان بستری شدند و پسرِ پسرعمویش هم که از تصادف چهار روز پیش جان سالم به در برده بود، امروز در تصادف دیگری مرد عادی شده.

دیگر چطور باید بفهمم که این دنیا جای دل بستن و غصه خوردن و این عادات مسخره نیست؟

هرروز که میگذرد یک روز به مرگمان - که نمیدانیم دقیقا چه روزی‌ست - نزدیکتر می‌شویم. مگر فکر کردن به همین یک مساله نباید خیلی چیزها را درست کند؟ پس چرا اتفاقی نمی‌افتد؟

  • زرافه
Zekr: Download Qur'an Study Software for Windows, Mac, and Linux